ხოო…
საოცნებო არა, უფრო ის რაც გინდა
დიახ სულ რაღაც სამი წლის უკან დიდი სურვილი მქონდა
მემუშავა, დავკავებულიყავი საქმით, რომელიც იქნებოდა საინტერესო.
მეგრძნო პასუხისმგებლობა და აშ
და ერთ დღესაც დამირეკეს და მითხრეს რომ სტაჟიორად მიყვანდნენ : )))
უზომოდ ბედნიერი ვიყავი იმ დღეს და კაი ხანი კიდევ
საკმაოდ პრესტიჟულ და სოლიდურ ადგილას დავიწყე მუშაობა
ნუ რათქმაუნდა პირველ ეტაპზე უხელფასოდ
მაგრამ მართლა ძალიან კმაყოფილი ვიყავი
ვეცნობოდი ჩემი პროფესიის ნიუანსებს
ვაკეთებდი საყვარელ და საინტერესო საქმეს
ვიცნობდი ახალ ადამიანებს
სრული ენთუზიზმით ვმუშაობდი და თავს არ ვზოგავდი
და 5 თვის თავზე ჩემი შრომაც დაფასდა…
დირექტორის მოადგილის თანამდებობა მივღე :D
დაწინაურებამ ორმაგი შემართება და ხალისი მომცა…
ორმაგად პროდიქტიული გავხდი
მოკლედ მაგრად მისწორდებოდა და ხალისი მქონდა ამ ყველაფრის
და სადღაც დაწინაურებიდან ორი თვის თავზე
ისევ დამაწინაურეს და სხვა კომპანიის დირექტორად დავინიშნე
მაშინ ოცი წლის ვიყავი
თითქოს დიდი არაფერი მაგრამ
მაინც დიდი პასუხისმგებლობაა
იყო ჩემთვის
და ამავდოულად სიამაყე
და ყველაზე მთავარი რაც მისწორდებოდა ის იყო
რომ ჩემი იმედი ჰქონდათ
ჯეროდათ რომ ამ საქმეს ოცი წლის პაცანა გავართმევდი თავს
და არც შეცდნენ
როგორ გითხრათ ეს იყო პერიოდი როცა სამსახური….
გადარბენაზე და შესაძლებლობის მაქსიმუმალურ ზღვარზე მუშაობა მანიჭებდა სიამოვნებას
ყველა კმაყოფილი იყო ჩემით და ჩემი მუშაობით , მისი შედეგებით
მოკლედ რომ ვთქვა ტრუდაგოლიკი გავხდი
პირველ პლანზე იყო კარიერა
დანარჩენი ყველაფერი იყო მეორე ხარისხოვანი
ბევრი საქმეს და წარმატებულ კარიერას კი თავისი ხარკი
აქვს
ფაქტიურად არ მრჩებოდა დრო ჩემთვი,ს მეგობრებისთვის, გართობისთვის, ახლობლებისთვის ოჯახის წევრებისთვის, დაჟე ჩემი ბავშვის ნათლობაზე ვერ მოვახერხე მისვლა
აი მარი რომ არ მყოლოდა დაჟე გოგოს ვერ გავიცნბოდი მარტივი ურთიერთობისთვის
მოკლედ ფანატიკოსი სამსახურის მოყვარული ადამიანი გავხდი
არ არსებოდა საქმე რომელსაც ხალისით არ ვაკეთებდი
არ არსებობდა სამუშაო დრო ჩემთვის, დილით ვიწყებდი და როდის დაგვიან ღამემდე
გრძელდებოდა ჩემი სამუშაო დღე
ხოდა ასე გრძელდებოდა მთელი ორი წელი
მაგრამ ადამიან ყველაფერს ეჩვევა და ბეზრდება
და თანაც ისეთი სიტუაცია დადგა რომ სამუშაომ მოიკლო ყველაფერი დალაგდა და თავის კალაპოტში წავიდა
ნელნელა გამიჩნდა მეტი თავისუფალი დრო და შესაბამისად გაჩნდა სურვილი და მოტხოვნილება მეტი თავისუფალი და ნაკლები სამუშაო დროისა
ნელნელა ყველაფერი მომბეზრდა ანუ ის რაც და რასაც ვაკეთებდი
შევეჩვიე და ინტერესი დაკარგა
დღეს რაღაც საქმეზე დამირეკეს
საქმეზე რომელსაც წელიწად ნახევრის წინ დიდი სიამოვნებით და სწრაფად გავაკეთებდი მაგრამ დღეს… დღეს ძალიან მეზარება ამის გაკეთება და ზეგამდე გადავდე
წელიწად ნახევრის წინ ამ საქმის ზეგამდა გადადებითაც არაფერი დაშავდებოდა და ეხლაც არ შავდება მაგრამ…
ეხლა უკვე მეზარება… არადა ფრენა ფრენით წავიდოდი შეხვედრაზე დღესვე მას შემდეგ რაც ყველა დღევანდელ საქმეს მოვრჩებოდი ალაბათ ასე 8 საათისთვის შევხვდებოდი იმ კაცს
მაგრამ დღევანდელ ოთოს ეზარება..
მობეზრდა…
ვხვდები რომ ეს ჩვეულებრივი მოვლენაა
და ალაბათ ყველას ემართება მაგრამ…
ხო კიარა მეზარება… ის რაც ადრე მჭირდა ჩვეულებრივი სალდაფონური და ნუბური დამოკიდებულება და მოქმედებები იყო
როცა აკეთებ იმას რაც არ გაგიკეთებია…
დიახ სამსახური კარგია და საინტერესოა ერთი წელი მაგრამ მერე უკვე ხვდები რომ ყველაზე საოცნებოს სამსახური და პრფესია უსაქმურობაა
დიახ ჩემი საოცნებო სამსახური დღეს უსაქმურობა და უმუშევრობაა
არადა რა კარგად იწყებოდა
რა კარგი იყო სამსახურის პირველი წლები ნეტაი ის შემართება ეხლა მქონდეს
მაგრამ ყველაფრის მიუხედავად
მაინც ტრუდაგოლიკი ვარ მხოლოდ ისეთი რომელსაც თავისი ერთდროს საოცნებო საქმის კეთება უკვე სიამოვნებას აღარ ანიჭებს და ეს ყველაფერი რეფლექსად ააქვს ქცეული
ასეა თუ ისეა იმჰო ოცნება ოცნებადააა კარგი თორე რომ რეალობად და ჩვეულებრივად რომ იქცევა მერე სლევდება და მიმზიდველობას კარგავს
