This fucking war

ოდესმე შეგყვარებიათ ვინმე? არა აი შეყვარებამდე… როცა იცნობ… და ნელ ნელა მოგწონს და გევასება… აი რაღაც საკაიფო მომენტებს  რომ იჭერ მასში და ნელნელა გიზიდავს… მერე უფრო უღრმავდები… და უფრო  ნაცნობი , შენნაირი… და  ეწებები… არა ეს არა რისი დაწერაც მინდა… უფრო სწორედ რაც გონებაში მიტრიალებს და რისი ამოთქმაც მინდა…   სიყვარულს მოპოვება უნდაო თავისით მზა მზარეული არავისთან არ მიდის… არ ხვდება ორი ადამიანი ერთმანეთს და ორივე მომენატალურად არ გრძნობს სიყვარულს… რაღაც ეტაპების და რაღაცეების ჩადება გჭირდება ადამიანში  და სიყვარულში რომ შუყარდე… მზამზარეული არავის არ მიდის… ხო მაგრამ არასდროს არავის სიყვარული არ მომიპოვებია… არასდროს არავისში არაფერი ჩამიდია… ყოველ შემთხვევაში მე ასე ვფიქრობდი და ასე ვიცოდი … სანამ ერთ დღეს ერთ ფრაზას გადავაწყდი…

და ახლო წარსულში გადავიხდე…

მიგიტოვებიათ და დაგიმთავრებიათ ურთიერთობა მაშინ როცა  ყველაფერი იმაზე უკეთესი უნდა იყოს ვიდრე აქმადე იყო…

დაგითქვამთ რომ ერთი წელი არანაირი კონტაქტი არ გექნებათ იმ ადამიანთან … ერთ კონკრეტულ დღემდე… და მერე მთელი წელი ამ დღის მოლოდინში გაგიტარებიათ… და  მთელი წელი ყელმოღრეცილი გივლიათ რომ იქნებ სადმე მაინც დავინახო … უბრალოდ დავლანდო… ყველა დათრობაზე ტკივიალმდე მოგნატრებიათ ის და ვერავისთვის ვერ გაგიზიარებიათ ეს…  და მაშინ როცა აქვე სადღაც იმავე ქალაქაშია და მარტივად შეგიძლია დამუესიჯო დაურეკო ან მიწერო და და უთხრა რომ მოგენატრა… მთელი წელი გიფიქრიათ მასზე და იმ დღეზე როცა მას ნახავთ… შეხვდებით… დალოდებიხართ ერთ წელი იმ… დღეს … და გულის ფანცქვალით მისულხართ… მის სანახავად… მისულხართ ისე რომ არ გცოდნიათ რა იქნება მერე როგორ იქნება რანაირად და ვაბშე რას მოგიტანთ ყველაფერი ეს…

და ამ ერთ წლის გასვლის და ნახვის შემდეგ გიგვრძნიათ რომ რომ ეს ერთი წელი… ჯასთ ერთ თვალიის დახამხამება იყო… და მეტი არაფერი… იმიტომ რომ ზუსტად იგივეს გრძნობთ რასაც ერთი წლის წინად გრძნობდით და ამ გიჟურ დღეებს არაფერი შეუცვლია… ოდესმე ერთი და იგივე ადამიანს სამჯერ სამუდამოდ მიუტოვებიხართ და თქვენ ამაზე არც გაბრაზებულხართ… და ის სამივეჯერ ისევ დაბრუნებულა…  თქვენთან …

ოდესმე გიგვრძნიათ რომ მთელი სამყარო თქვენს წინააღდმდეგაა… და თქვენ არ გაქვთ ძალა… შეეწინააღმდეგოთ მათ… ოდესმე ბევრჯერ დამარცხებულხართ… … ოდესმე ოდესმე დაგდგომიათ? ოდესმე ოცნება მოგიპავართ… ოდესმე ოცენებას დალოდებიხართ?

ხო მე დაველოდე … ყველაფერ ამას…გავუძელი ყველაფერი ამას და ამით დატკბობის ძალაც შემრჩა და ალბათ დავიმსახურე… თუნდაც ერთი დღით  შეგრძენება  და გრძნობა…. yes I won this fucking war…

Posted in Uncategorized. Leave a Comment »
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.